Voor familie, vrienden en collega’s die het interessant vinden om ons avontuur te volgen.

    April

    Het begon bijna burgerlijk te worden: een huisje, na de verbouwing van de tuin een boompje en ook een beestje. In 2019 was ik na een intensieve periode als militair in Elst gaan wonen. Het huis was prima, maar erg gedateerd. Stukje bij beetje was na twee jaar zowel het huis als de tuin compleet opgeknapt.

    In een paar jaar werd het een stuk drukker in de omgeving. Van ruimte voor het huis naar een parkeerplaats, mountainbiken in de file en ook met de auto dagelijks aansluiten. Toen ik vorig jaar terug overstapte naar het hoger onderwijs, kwam een maand later de bezuinigingen en begreep ik al snel dat het contract nooit een vast contract zou worden. Bij mijn andere werk als scriptiedocent bij de academie voor beeldcreatie las ik steeds meer AI-gegenereerd werk. Hier kreeg ik de indruk dat ik meer en meer het werk van een computer aan het doorlezen was.

    De vakanties waren iedere keer te kort om echt te ontspannen. En zodra de vakantie voorbij was, volgde al snel eenzelfde opvolging van taken. We begonnen te dromen van een nieuw avontuur in een land met meer rust en ruimte. We speurden websites af en keken in Denemarken, Noorwegen en Zweden. We hebben deze landen allemaal serieus overwogen en zelfs drie taalcursussen gevolgd. Na alles op een rijtje te hebben gezet, kwam Zweden het beste uit de bus: betaalbare huizen met grond, maar waar ook nog zelf wat geklust moet worden.

    Toen kwam de oriëntatiefase: waar willen we naartoe, wat laten we achter (heel veel hele lieve vrienden en familie), Wat gaan we doen (wel ideeën maar nog niet in beton gegoten), huis verkopen of verhuren? Ergens hadden we de keuze al gemaakt: we gaan het gewoon doen!

    Nadat deze beslissing was gemaakt zijn we het praktische gedeelte gaan uitdenken. We kennen de verhalen van Nederlanders die iets kopen in Zweden om er daarna achter te komen dat er weinig in de omgeving te doen was qua werk of activiteiten. Het hele doel met verhuizen is om een rustiger leven te hebben en daarom goed te oriënteren.  

    Na vorig jaar met de camper door Noorwegen te hebben gereisd, kiezen we deze keer over een kleine kip caravan. Het praktische is dat je deze op locatie achter kan laten en met de auto erop kan rondrijden. De tweede overweging was dat we in de eerste rit veel meer mee kunnen nemen dan in een camper alleen.

    In de oriëntatiefase hadden we al voorzichtig met een makelaar een gesprek gehad over de verkoop van onze woning. De dag waarop we de keuze maakte om de woning te verkopen ontvingen we een brief van de gemeente. Vlakbij ons huis was er blijkbaar een plan voor een AZC. Elst veranderde in no-time in een dorp met spandoeken en een optocht naar het gemeentehuis. We haalden zelfs Pownews. Iedereen was boos, met name door het gebrek aan communicatie van de gemeente. Na een inspraakavond was het plan even snel weer weg als toen het was ontstaan.

    Toen de spandoeken waren verdwenen werd het tijd voor de foto’s. Ons huis was nou niet bepaald standaard qua inrichting en wat te doen met alle spullen? Een compleet logistiek plan kwam erbij: een deel in de opslag bij de verhuizer, dan onze woning verkopen, dan de rest verhuizen naar de opslag van de verhuizer en wanneer we een huis gekocht hebben alles één keer laten overkomen.

    Daarna ging het allemaal snel: op de zonnigste dag van de week werden de foto’s gemaakt, we hadden veel bezichtigingen en al snel kopers die behalve het huis ook veel inboedel overnamen.

    De sneltrein waar we in zaten gingen nog even door, opruimen, inpakken en op het werk overleggen wanneer we zouden kunnen stoppen en verhuizing regelen.

    En ook al lijkt het allemaal spoedig te gaan, het onbekende is ook heel erg spannend. Menig nachtje hebben we tot laat gesproken over hoe we het gaan organiseren.

    Mei

    Mei was de maand waarin we veel afsloten en begonnen met een nieuw avontuur.

    De laatste werkdagen werden gemaakt, gevolgd door het afscheid nemen. Ingeborg bij de Universiteit en ik bij de HAN. De HAN was een hele prettige werkgever, waarbij het ook heel anders had kunnen lopen als er wel verlengmogelijkheden waren geweest. Ergens moest het blijkbaar zo zijn. Ook bij de fotovakschool was het na de laatste uren klaar, heel erg vreemd om te weten dat het stopt.

    Belangrijker dan werk was het afscheid nemen van familie en vrienden. Elkaar nog een keer bezoeken, bijpraten, wat drinken. Ook hier is het een vreemd gevoel dat je niet weet wanneer je elkaar weer ziet.

    Het einde van ons verblijf in ‘onze’ woning kwam in zicht. De laatste dingen opruimen, inpakken en abonnementen beëindigen. En dan nog wat geklooi tussendoor. Hiermee bedoel ik dingen die tussendoor gebeurde, zoals het aantreffen van onze auto met forse parkeerschade. Of de verzekeringsmaatschappij die dreigde alle verzekeringen te stoppen omdat ze dachten dat we al gemigreerd waren. Ook moesten er nog documenten worden vertaald, die we straks in Zweden nodig hebben. Na veel gebel, geregel en tijd kwijt te zijn, kwam alles weer gewoon op zijn pootjes terecht.    

    Het verhuisbedrijf had gevraagd of we ruimte vrij konden maken voor de verhuiswagen. Nu was er iemand in de buurt die om de één of andere reden altijd, een halve straat verder, bij ons voor de deur parkeerde. En als hij er stond, dan bleef deze staan. De weken voor de verhuizing leek het bijna een soort spel, zodra ik naar binnen was dan stond deze topper er binnen een paar minuten weer. Samen met de buren werden er plannen gesmeed en vanaf toen stond onze oprit vol. De voor-de-deur-parkeerder bleef uit het raam kijken, liep zenuwachtig rond en parkeerde als uiterste stap tenslotte op zijn eigen oprit. Op maandag half acht reden de buren weg en daarna stond het verhuisbedrijf op de stoep. Een paar uur later was alles ingeladen en was het huis leeg.

    In het huis stonden nu alleen nog maar dingen die ook mee op reis gingen. Het werd slapen op een luchtbedje. Woensdag hebben we de caravan gehaald, waarna we donderdag alles inrichten om te vertrekken naar de camping pluk de dag.

    We zaten nog vol in de regelmodus: de afgelopen periode was het rennen en vliegen en nu konden we weinig anders meer doen dan even niets doen. Op vrijdag vertrokken we voor de laatste keer naar het huis en na de ‘huisinspectie’ door naar de notaris. En dan sta je buiten, zonder huis met een papiertje dat er geld op je bankrekening komt en dan is het hele plan allemaal heel erg echt.

    Ditmaal zonder huis vertrokken we nog een keer naar de camping. Na een paar dagen gingen we door naar de westkust van Denemarken. Fietstochten maken en bedenken waar we nog in Denemarken willen zitten. Door het matige weer besluiten we door naar het Oosten van Zweden te rijden. Met een caravan gaat het een stuk langzamer dan met de camper of gewone auto en dat is ook wel prima. Vanaf Denemarken was het ‘gebumperkleef’ over en in Zweden al helemaal. Bij de wandelingen en fietstochten is er veel wild te zien, inmiddels is de eerste eland gespot (en vossen, kraanvogels etc.).

    Van het Oosten gaan we naar de kust in het westen. Omgeving Lysekil, met veel kleine eilanden in de omgeving. Dit zou een mogelijk spot kunnen zijn om te wonen. Wordt vervolgd.

    Juni

    Het Zweedse tempo is even wennen, zowel voor ons als alle andere gestreste medelanders. Op de hoofdweg naar Bengtfors, lees een 90km per uur tweebaansweg, stond een tijdelijk verkeerslicht dat net voor onze neus op rood sprong. Geleidelijk maar zeker groeide de file achter ons. Vijf minuten gingen voorbij, 10 minuten gingen voorbij en daarna was het groen. Echter het verkeer van de andere kant was nog aan het rijden waardoor we niet de – nu eenbaansweg – op konden. De rij achter ons groeide nog steeds gestaag. In de zijspiegel zie ik een forse dame met flinke tred aan komen lopen, met het gezicht op standje onweer. We keken elkaar aan en dachten ‘nu komt het’ en inderdaad, ‘waarom was het nog niet groen’, ‘waarom reden we niet door’, ‘jullie moeten meer naar voren’ etc. De verwijten bleven maar komen en er was weinig tegen in te brengen. Ik opperde dat de sensor misschien op beweging werkte en dat ze wellicht kon springen voor het stoplicht. Zonder morren kwam het geheel in beweging en begon een ongemakkelijk uitziend spektakel voor onze neus af te spelen. Toeval of niet, maar na een halve minuut ging het stoplicht weer op groen. Nu was het de Nederlandse camper die de rij ophield. Ingeborg zei nog ‘rennen’ waarna ze versneld vertrok richting de camper.      

    Haast is iets waar ze hier helemaal niet zo van zijn. Soms rijdt er op de doorgaande 90 kilometer per uur weg iemand met 30. Deze teruggevoerde auto’s zijn te besturen met een tractorrijbewijs. Ooit bedoeld om boerenzonen met landbouwvoertuigen over de weg te laten rijden, zijn het nu voornamelijk 15- jarigen met petje in een oudere Volvo of Audi.  Waar het kan, worden ze ingehaald en anders is het dus even wachten.

    De voornaamste reden om naar Zweden te gaan is de, in vergelijking met Nederland, ruigere natuur. In sommige gebieden waan je je, zelfs in het hoogseizoen, alleen en dan kom je tijdens het rijden, wandelen en fietsen veel tegen zoals rendieren, elanden, uilen, reeën, vossen en kraanvogels.

    In de zoektocht in welk gebied we precies willen zitten zijn we inmiddels uit.  We hebben in eerste instantie ten noorden van zuid-Zweden gezocht waar de kust tussen Göteborg en Noorwegen het meest fijn voelt. De andere omgevingen zijn of te afgelegen of te veel naaldbos (met de bijbehorende muggen), of bieden weinig kans op werk. Het enige nadeel is dat de prijzen van de woningen weer hoger zijn. Wordt vervolgd. Het zoeken naar een omgeving is iets wat tijd en energie kost, kijken bij de sportverenigingen, fietsen in de omgeving, praten (zo ver het lukt in het Zweeds) met buurtbewoners en kennismaken met Zweedse tradities. De meeste Zweedse tradities zijn – tsja hoe zeg je dat netjes – behoorlijk kneuterig. Het midsommar-feest maakte we ten volle mee. In de ochtend werd de midzomerpaal, een paal met twee grote kransen, met bladeren en takken versierd. Bij het navragen over de symboliek kwam een ietswat omslachtig verhaal over een fallus en vruchtbaarheid. Na het versieren werden er rondjes gedanst om de paal, onder begeleiding van een liedje over kikkertjes, beren en oma’s. Iedereen die meedeed kreeg een zakje snoep en daarmee was het feest ten einde. Bij de receptie van de camping hing een foto hoe midsommer er in de jaren ’70 aan toe ging en behalve de kleding is er eigenlijk niets veranderd.

    Soms verbaas je erover wat hier kan staan zonder dat het gesloopt of wordt meegenomen. In Båstnäs staan in de bossen honderden oldtimers weg te roesten. Ooit was het een plaats waar de Zweden auto-onderdelen verkochten aan de Noren. Nadat de regelgeving in Noorwegen qua importbelasting veranderde, transformeerde de plek in de jaren ‘60 in een autokerkhof.

    Qua emigratie komen we langzaamaan bij het volgende punt: het zoeken naar een koop of huurwoning. Na zeven weken kamperen kijken we er ook wel naar uit 😊

    Juli

    Vlak na de vorige update, bezochten we een mogelijk huurhuis. Gelegen aan een gravelweg met op het einde van deze weg een behoorlijk klimmetje. De verhuurder gaf aan dat een 4×4 zeker aan te raden was. We keken naar de smalle parkeerplaats en dachten aan dit pad met sneeuw en ijzel. Het eerste stukje ging hellend naar beneden, daaronder werd het nog steiler en het eindigde in de diepste fjord (voor de puristen: zowel ‘het’ als ‘de’ fjord is correct) van de omgeving. We merkten dat het huis onhandig gelegen is ten opzichte van de zon. In de wintermaanden houdt dit in dat er (nog) minder zon komt en er nog meer sneeuw/ijzel blijft liggen. In het gesprek met de verhuurders bleek dat ze hun eigen vertrek naar Spanje nog niet helemaal hadden gepland, ‘misschien’ zouden we dan gezamenlijk in één huis wonen… we besloten deze woning niet te huren.

    Op een Zweden forum vroegen we wat tips om aan een huurwoning te komen, behalve wat flauwe reacties reageerde ook een Nederlandse familie die naar Hedekas is geëmigreerd. Je kan heel veel online opzoeken, maar ervaringen van andere emigranten uit de eerste hand zijn waardevoller. Voor de familie was het een mooie omgeving om te boeren met meer ruimte en mogelijkheden. Voor wie interesse heeft: ze zijn in het aankomende seizoen (3) te zien in ‘het hoge noorden’.

    In juli is het in Zweden volop vakantie en dat houdt in dat alles en iedereen in de pauzestand staat. Scholen en veel bedrijven zijn dicht en de rest van de inwoners zijn op pad. Op Blocket (de Zweedse marktplaats) was het aanbod ook beperkt. We besloten alle verhuurders aan te schrijven. Eén verhuurder was redelijk snel en we planden een bezichtiging. De eigenaar heeft de woning geërfd en omdat hij voor zijn werk twee jaar in Amerika zit, verhuurd hij bij voorkeur aan iemand voor een langere periode in plaats van AirBnB. De positieve punten: een heel huis, betaalbaar, snel beschikbaar (voor zo lang als we willen), de locatie is nabij de zee (en de bergen, bossen). De mindere kant is dat de woning naast een weg en een basisschool zit. In huis maakt het vierdubbele glas weer veel goed omdat het daardoor erg stil is. We besloten dat het niet beter ging worden dan dit. Na het digitaal ondertekenen van het huurcontract besloten we al wat spullen achter te laten in het huurhuis voordat we er in augustus in zouden gaan.

    Bovallstrand

    De afgelopen maanden toerden we rond, maar een echte vakantie was het ook niet. Je kijkt iedere keer met de ogen ‘kunnen we hier wonen?’. Met het vooruitzicht op een huurwoning besloten we nog wat vakantie te vieren in Zweden en Denemarken. Langzamerhand ontdekken we nieuwe plekken en aparte gezellige koffietentjes. In het Noorden van Denemarken lukte het wat meer om te relaxen door te fietsen en musea te bezoeken, in plaats van woningen te bezichtigen.   

    Op de campings – en met name de Zweedse- waren we steevast de kleinste caravan. Vooruitdenkend aan een winterseizoen is dat in Zweden niet te doen zonder ‘echte’ verwarming, ook hebben we geen plek om de caravan kwijt te kunnen. Na een paar maanden in dit kleine huisje op wielen, moesten we daarom gaan nadenken over de verkoop. In Denemarken zette ik een advertentie online waarna de reacties binnen stroomden. Het model dat we hadden is zo gewild dat we op de terugweg naar Nederland de caravan hebben verkocht.

    Wij waren niet de enige in een verhuizing, de ouders van Ingeborg zaten midden in een verbouwing / verhuizing. In het nieuwe huis konden we tijdelijk terecht terwijl wij ze hielpen met klussen in en om het huis. Daarbij moet ik wel vermelden mijn schoonmoeder stenen verzameld en mijn schoonvader hout en ‘andere nuttige dingen die-altijd-nog-een-keer-van-pas-komen’. Tussen het klussen, demonteren en verhuizen door bezochten we nog familie en vrienden. Vergeleken met Zweden was het leven in Nederland snel, druk en gehaast. Na een week verlangde we weer terug naar Zweden, waardoor we ook weten dat we voor nu de juiste keuze hebben gemaakt. Het lastige aan een migratie is dat je een tijd tussen twee werelden zit. Je vergelijkt automatisch hoe het ‘was’ met de nieuwe situatie. Je maakt nog niet volledig deel uit van de nieuwe wereld, maar de oude omgeving past ook niet meer.

    Eind juli vertrokken we wederom naar Zweden, dit keer de auto volgeladen met alles wat er nog in Nederland was achtergebleven. Op 1 augustus kwamen we aan in het huurhuis in Bovallstrand. Bij het omdraaien van de sleutel beginnen de volgende stappen.

    Uitzicht op de bergen vanuit de ‘nieuwe’ woonkamer.

    Augustus

    De eerste maand wonen in Zweden zit erop. In deze maand hebben we veel praktische zaken geregeld zoals het inschrijven. In Nederland gaat dit via de gemeente en hier via de belastingdienst. Met het persoonsnummer van de belastingdienst is het pas mogelijk andere zaken te regelen zoals een bankrekening, internetabonnement of het equivalent van een bonus kaart. Alles gaat daarmee stap voor stap, alsof je iedere keer een level verder komt.

    Met een persoonsnummer op zak is het ook mogelijk om Zweedse les te nemen. Na wat uitzoekwerk hadden we contact met de lokale school voor een intoets om ons niveau te bepalen. Het gaf wat basisschool-vibes: een test van twee uur waarin de Zweedse schrijf-, lees- en hoor-capaciteiten worden getest. Daarna kijkt een andere instantie de geschreven tekst na. Een dag later bleek dat we het wel goed hadden gemaakt en dat we een week later konden starten in de klas voor gevorderden. Het is wel weer wennen om vijf dagen per week in de schoolbanken te zitten, maar we leren hierdoor wel snel.

    Rechts de school met uitzicht op de zee (hier zien we alleen niet zo veel van :- )

    Allemansrätten

    Iets typisch Zweeds is ‘Allemansrätten’: het recht om van de vrije natuur te genieten. Je mag in de natuur lopen, fietsen en overnachten. Een ‘recht’ waar we graag gebruik van maken. Sommige paden zijn niet zo goed onderhouden of winterpaden, waardoor je soms echt niet ziet hoe het loopt of GPS nodig hebt. Op de fiets is de uitdaging nog wat groter omdat er geen onderscheid is tussen fiets en wandelpaden. Verschillende keren kwamen was het een behoorlijke uitdaging met het tillen van de fietsen over de rotsen.

    Het pad:

    En een fietspad:

    De huizenzoektocht verloopt allemaal wat trager dan eerste instantie gedacht. Op Instagram, Facebook en Youtube struikel je over de vloggers die voor weinig geld een huisje kopen. Deze woningen zijn veelal in midden of noord Zweden. In de regio waar wij zitten, aan de westkust, is het aanbod minder groot en zijn de prijzen –voor Zweedse begrippen- hoog. Kansen die op social media voorbijkomen als ‘Exclusief aangeboden’, betekent in de praktijk dat je (veel) te veel betaald voor een woning die iets eerder is verkocht voor de helft van het bedrag of geen bouwkundige keuring heeft. Ook hier komen makelaarstermen voorbij zoals ‘ruwe diamant (lees oppassen)’, ‘kans om naar eigen smaak aan te passen (lees asbest, rotte vloeren en herbouw)’, ‘landelijk gelegen’ (lees geen toegangsweg of via het erf van de buren) of ‘dichtbij water’(lees aan de andere kant van de rots). Het helpt wel om goed te bedenken wat we willen en dat helpt ons weer verder, uiteindelijk hebben we maar één huis nodig.

    Naast huizen en Zweedse les proberen we in de buurt wat te ondernemen. Ingeborg heeft een zeilclub gevonden en is afgelopen weekend van Gotenburg naar Läsö gezeild, een eiland voor de Deense kust. 72 uur ondergedompeld in het Zweeds was best pittig maar wel heel gezellig!

    September

    Net zoals vorige maand, schiet het nog niet zo op met het vinden van een koopwoning. Inmiddels kunnen we de Funda Hemnet-termen dromen. Na lang wikken en wegen hebben we besloten om de regio de die we als 2e keuze hadden aangemerkt (de zuidoost kust) ook weer in de gaten te houden. Hierdoor hebben we opnieuw een oriëntatie gemaakt of dit gebied goed zou passen. We zijn een lang weekend op pad geweest omdat de afstanden net wat anders zijn dan in Nederland. Van de west naar oostkust is het ongeveer 500 kilometer rijden. We beseffen ook dat de combinatie die we zoeken: stilte (maar enigszins in de buurt van reuring), gevarieerd bos (ipv alleen naald), fietsmogelijkheden en wat ruimte om het huis heen een uitdaging is. Wel is er in de ‘nieuwe’ regio Småland meer te koop wat bij deze zoektermen past, dus we zullen nog wel een aantal keren heen- en weer rijden.

    Niet alleen de afstanden zijn anders in Zweden, er is in de omgang met elkaar ook ‘iets’ waar ik maar lastig achter kom. De ongeschreven regels en omgangsvormen. Om een voorbeeld te noemen, we bestellen online een kaartje voor de bios, we gaan naar de bios en gaan zitten. Pas als de film begint bedenk je dat je nergens je kaartje hoefde te laten zien. Een ander voorbeeld is we zitten in een koffietentje bestellen koffie en wat te eten. Je pakt je koffie en men gaat er van uit dat je zelf betaald via Swish (soort Ideal met een qr-code). Het is allemaal meer gebaseerd op vertrouwen in elkaar. Even wennen maar eigenlijk best fijn.

    Met zaken als communicatie lijkt de tijd wat stil te hebben gestaan. In plaats van Whatsapp is SMS de manier om elkaar te berichten, Facebook messenger is ook nog populair. Daarentegen is cash geld verdwenen, bij een loppis (rommelmarkt) of op de markt betaal je met Swish.

    Een internetabonnement afsluiten was een avontuur op zich. Na een eerste inventarisatie van de kosten, kwamen we een week later terug. We hadden het juiste abonnement uitgekozen en het idee was om dit even snel af te sluiten zoals in Nederland wel gebruikelijk is. Voortvarend gingen we in een mengelmoes van Zweeds en Engels aan de slag. Eerst bleken de opgeven bedragen niet te kloppen. De medewerker gaf aan dat de vorige medewerker het niet goed heeft opgeschreven. We wisten zeker dat deze man ons vorige week ook geholpen had, dus kennelijk verwijst hij naar zichzelf zonder het te willen toegeven. Toen was het een eindbedrag opeens een stuk hoger. Met de insteek ‘laat dan maar zitten’ verdwenen de kosten weer. Alleen de router moest opeens nog wel betaald worden, ‘maar jij (of je collega) zei dat die dus gratis was’. Er werd overlegd met ‘de baas’: in deze regio was de router niet gratis, maar in een andere regio wel. Het abonnement werd vakkundig op een ander adres besteld, van wie dat adres was wist niemand maar ‘dit deden ze vaker’. Toen kwam het probleem dat we nog geen belasting hebben betaald en dus geen credit opgebouwd hadden en daarom geen telefoon op onze naam konden hebben. Ook dat was geen probleem, daar wist hij wel een trucje voor. Iedere keer verdween hij achter de computer en volgde veel getyp. Uiteindelijk liepen we 3 uur later de winkel uit, helemaal kapot maar wel met een abonnement met de afgesproken kosten bij de grootste provider van Zweden.

    De Zweedse lessen gaan gestaag door en dat is, met vijf lesdagen per week, best intensief. Tot nu toe komen we iedere keer gesloopt thuis. Dit schijnt normaal te zijn, dus ergens is het misschien wel ok dat we nog geen eigen (klus)huis hebben. We blijven voor nu positief vooruitkijken, waarbij we soms even moeten doorbijten. Van medemigranten begrijpen we ook dat vinden van een woning die bij je past een tijd kan duren en gelukkig zijn de meesten ook de basis van het Zweeds wel machtig in een aantal maanden.

    Oktober

    We hebben veel gedaan, maar er is niet zo veel gebeurd. We pakken steeds meer het leven in Zweden op, met nog wel Nederlandse banden.

    Sinds vorige maand is er een Zweedse auto bijgekomen en zit de Nederlandse auto in een importeertraject. Vergeleken met Nederland is het grootste verschil de wegenbelasting, deze is gedecimeerd. Daar word je als Nederlander dan wel weer blij van.

    In de tussentijd zijn we een weekje naar Nederland geweest, voornamelijk om te werken en andere verplichtingen af te ronden. Bij ‘thuiskomst’ ging de zoektocht verder naar woningen in de omgeving van Kalmar.

    Met vier, op papier goede, potentiële woningen en geboekte bezichtigingen kon het eigenlijk niet misgaan.

    De eerste woning was een woning die, zoals makelaars het zo goed kunnen omschrijven, ‘helemaal af was’. We hadden de woning al een keer gegoogled en kwamen bij Airnbnb-uit. Gezien het laatste grote onderhoud is de woning waarschijnlijk meer dan tien jaar verhuurd. Het was erg zonde omdat de woning zeker een grandeur had, maar door het verwaarloosde onderhoud moest er zeker 1,5 tot 2 ton in euro’s tegen aan. Omdat de woning ook een ongelukkige indeling had, hebben we deze woning laten passeren  

    Woning twee had gigantisch veel land voor Nederlandse begrippen, z’n 8 hectare (80.000m2). De weg was een offroad pad van z’n 2 kilometer, deels over ervan van de buren. Zo mooi en ruim als het perceel is, zo erg is het huis. Gebouwd in de jaren ’90 kan je het niet anders omschrijven als een tijdcapsule. Enkel een houtkachel en de rest zou ik omschrijven als een woonwagen met in het hele huis gebogen doorgangen in plaats van deuren (denk aan een pizzeria). Ook dit huis moest echt herbouwd worden om er iets van te maken. Combineer dit alles met de geur van natte hond, de eigenaren zijn fanatieke hondenliefhebbers, en we besloten ook niet voor deze woning te gaan.

    Woning nummer drie ligt meer in bewoond gebied en zou ‘instapklaar’ zijn. De cultuurbarrières daargelaten dan weet je dat je op moet passen. Zo ook bij deze woning. Op het eerste gezicht ziet het er ok uit. Een hoofdwoning met een paar schuren en nog een klein geel huisje (huisje voor bezoek?). De schuren hadden misschien wat werk nodig, maar het woonhuis was onlangs gerenoveerd. Zoals je ziet, kwam al snel het eerste lijk uit de kast.

    Ja er was opgeknapt, maar dan op de ‘help mijn man is klusser’ manier. Binnen waren er muren die bol stonden, er was een zeer oude kachel en de 1e verdieping plus de schuren waren in vergaande staat van ontbinding/ verrotting.

    Dan huisje vier. Op papier onze droomwoning: in het bos, aan het water en de eigenaren deden aan vogelringen. Per jaar ringden ze duizenden vogels. Het huis was mooi, de omgeving was mooi eigenlijk was alles goed. Maar één ding was niet tof en dat was dat het water een viswater is. Toen we een dag na de bezichtiging langs liepen zagen we overal vissers die in en rondom naar je woonkamer staan gericht. De vele borden met ‘prive’, ‘geen toegang’ en ‘geen visgrond’ gaven aan dat de eigenaren blijkbaar met regelmaat iemand uit hun tuin moesten sturen. Er is bij het mooie huis ook nog iets anders, over een paar jaar komen er 260 meter hoge windmolens. In theorie zou je er ‘bijna’ niets van zien of horen, maar het is wel iets om rekening mee te houden.

    We hebben aardig zitten wikken en wegen, maar besloten van de roze wolk af te stappen en toch maar geen bod uit te brengen. We blijven dus nog maar even zoeken…

    November

    We zijn steeds minder een toerist in (ons nieuwe) eigen land omdat we nu ook onze auto hebben ingevoerd. Het invoeren is, zoals alles, een administratieve uitdaging. Alle originele Nederlandse papieren stuur je rechtstreeks in een envelop naar de Zweedse overheid. Een paar weken later was de auto op papier goedgekeurd. Daarna volgde een nieuwe afspraak om de auto technisch goed te laten keuren. De inspectie was snel gebeurd en een paar dagen later volgde de kentekenplaten per post. De kentekenplaten zijn een halve centimeter groter dan de Nederlandse platen maar met een beetje ombouwen zitten ze er nu op.

    Nu dachten hiermee incognito door het leven te gaan, tot we bij de supermarkt kwamen. Een Zweedse mevrouw vroeg of ik Nederlands was. Ze had dat van haar man gehoord, die dertig jaar geleden uit Nederland was gemigreerd. Er volgde een Zweeds/ Engels/ Nederlands gesprek waarin we werden uitgenodigd voor een kop koffie. We verwachten eigenlijk niks meer te horen, zoals het vaker gaat hier, maar bij thuiskomst was er al een mailtje. Behalve bij hun thuis waren we ook uitgenodigd bij de lokale inkoopsvereniging die iedere donderdag samen eet.

    Lang geleden waren er maar twee dingen in de regio waar geld mee was te verdienen: vis en graniet. Door de kwaliteit van het graniet en ligging aan de zee, werd het ook een plek voor beeldende kunstenaars. Sinds de jaren ’70 is hier een beeldhouwschool met daarbij een plek waar exposities en samenkomsten worden georganiseerd  https://kkv-b.se/ . In Zweden is het makkelijk om je te isoleren, maar deelnemen aan het sociale leven is hard werken. Door mee te eten hebben we in een korte tijd veel nieuwe mensen leren kennen. Hierdoor zijn we weer bij mensen uitgenodigd, leer je de buurt wat beter kennen en gaat ons Zweeds vooruit.

    Dat laatste hebben we hard nodig. Ook al spreken de meeste Zweden Engels, ze zullen het niet spreken als het niet nodig is. Dus zelfs het aanpassen van een telefoonabonnement en het claimen van garantie gaat nu in het Zweeds.

    Binnenkort hebben we onze eerste taaltest voor SFI (Svenska för invandrare/ Zweeds voor immigranten). We zijn nu een paar maanden bezig en de test is normaal pas na een halfjaar, we gaan het zien wat er uitkomt. Als we deze mijlpaal hebben we afgerond dan kunnen we door naar de volgende lessenreeks: Zweeds als 2e taal.

    Nu de donkere dagen zijn aangebroken, waarbij de zon om half vier ondergaat, is er meer behoefte aan licht. De kerstmarkten zijn hier echt iets waar mensen naar uitkijken, evenals afzichtelijke kerstversieringen 😊